หนังเรื่องนี้นั้นพาเราดำดิ่งสู่ความรักที่ไม่เรียงตามเส้นเวลา แต่กลับเต็มไปด้วยอารมณ์อันละเอียดอ่อน ราวกับบทกวีแห่งชีวิตที่เล่าเรื่องผ่านภาพเสี้ยวเวลา นาทีรักแรก ภาพความคาดหวัง ความเจ็บป่วย และความสูญเสีย ในรูปแบบที่ไม่เป็นเส้นตรง แต่ถูกจัดวางราวกับจิ๊กซอว์อารมณ์ที่มาปะติดปะต่อกันทีละชิ้น พาคนดูไปสำรวจความหมายของความรัก ความทรงจำ และการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างฉุกเฉิน
แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ รับบท โทเบียส ผู้ชายที่ชีวิตเคยมีทั้งความมั่นคงและความสูญเสีย เขาใช้เวลาขับรถชนอล์มุตต์ ฟลอเรนซ์ พิว บาริสต้าหญิงที่มีชีวิตไม่ซับซ้อนนัก แต่หลังจากนั้น เส้นทางของทั้งคู่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากคืนนั้นที่เธอทำอาหารให้เขากิน การพบกันครั้งนั้นคือจุดเริ่มต้นของความรัก แต่หนังไม่ได้ให้เราเห็นเรื่องราวแบบช่วงเวลาเดียวไล่เรียง แต่กระโดดไปมาระหว่างจุดสำคัญต่างๆ ในชีวิต ทั้งเสียงหัวเราะ การทะเลาะ และการเฝ้ารอที่เงียบงัน
ความรักของทั้งคู่ไม่เพรียบง่าย ต่อให้จะหัวใจสั่นไหวในช่วงแรก เมื่ออล์มุตต์พบว่าตัวเองเป็นมะเร็งรังไข่ อนาคตที่เคยมีชีวิตมีครอบครัวมีลูก กลับถูกโยนทิ้งลงไปกับทางเดินแห่งความเจ็บปวด หนังพาเราเห็นทั้งการลุ้นระทึกของภาวะป่วย การเลือกว่าอะไรสำคัญกว่า ชีวิตธรรมดา หรือชื่อเสียงในครัว ภาพของเธอเข้าร่วมแข่งขัน Bocuse d’Or ท่ามกลางอาการอ่อนแรงคืออีกมิติของชีวิตที่เปิดให้คนดูเลือกระหว่างความฝันกับความอยู่รอด
สิ่งที่ทำให้หนังมีพลังไม่ใช่แค่โครงสร้างเวลา แต่เป็นเคมีและการแสดงของแอนดรูว์กับฟลอเรนซ์ สองคนนี้เติมเต็มตัวละครด้วยวิธีแบบ “นิ่มและไม่หวือ” ทุกสายตา ทุกการกระทำ มีน้ำหนักและไม่ตกหล่น ความงามของฉากชีวิตทั้งสุขและเศร้า การคลอดลูกกลางปั๊มน้ำมัน การอบขนมและสอนให้คนอื่นตอกไข่ถูกเล่าอย่างเป็นธรรมชาติ น่าจดจำ และรักปนสะเทือนใจ
แต่หนังก็ไม่ราบรื่นสำหรับผู้ชมทุกคน โครงสร้างเวลาแบบกระโดดข้ามอดีต ปัจจุบัน และอนาคต บางครั้งทำให้เรา “หลุดจังหวะ” หรือยากจะเอนจอยกับตัวละครในแต่ละฉาก เสียงวิจารณ์แบบ mixed review โดยเฉพาะจากบางนักวิจารณ์ที่รู้สึกว่ามัน “ปลอดรสเมื่อชิ้นส่วนไม่เชื่อม” ก็มีให้เห็นไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม หนังกลับกลายเป็นเสมือนบันทึกของสิ่งที่สำคัญที่สุดเวลา หนังสอนให้เราเห็นว่าความรักไม่จำเป็นต้องมีบทสรุปแบบเรียบง่าย หรือจบลงในความยาวนานเสมอไป แต่สามารถอยู่ในเวลาสั้นๆ ได้ด้วยคุณค่าที่ล้น โดยไม่ลดคุณค่าของชีวิตแต่ละช่วง และที่สำคัญ สิ่งนี้ยิ่งกระซิบหนักเมื่อทุกวินาทีนั้นอาจเป็น “ครั้งสุดท้าย” คู่รักจึงใช้เวลาเหล่านั้นอย่างตระหนัก ด้วยเสียงหัวเราะ ครอบครัว และการประกาศรักท่ามกลางสายลมแห่งความไม่แน่นอน
สรุป We Live in Time เหมาะสำหรับคนที่เปิดใจให้กับหนังรักแนวดราม่าที่ไม่ยอมเดินตามลำดับเวลา มันคือหนังที่จับใจคนที่ชอบสำรวจความรักผ่านช่วงเวลาเล็กๆ และพร้อมจะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้หรือหัวเราะได้เต็มที่ แม้ว่าวิธีเล่าเรื่องจะไม่ใช่รสนิยมของทุกคน แต่เคมีของนักแสดง และความจริงจังของประเด็นเวลา ก็ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นหนึ่งในพอร์ตโฟลิโอภาพยนตร์รักที่ทรงพลังในยุคนี้
