ภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ ที่อบอวลไปด้วยเสน่ห์ของดนตรี ความรัก และการกลับมาค้นพบคุณค่าของตัวเองอีกครั้ง ผ่านตัวละครหลักที่ดูธรรมดาแต่กลับมีมิติอย่างน่าประหลาด หนังเล่าเรื่องของ อเล็กซ์ เฟลทเชอร์ อดีตนักร้องนำวงป๊อปชื่อดังในยุค 80 ที่ปัจจุบันชีวิตตกต่ำเหลือเพียงแค่การเล่นโชว์ในสวนสนุกหรือรายการโทรทัศน์ท้องถิ่นแบบเฉียดไปสู่การหลงลืมอย่างช้า ๆ แต่แล้วโอกาสครั้งใหม่ก็มาถึง เมื่อเขาได้รับการติดต่อจากซูเปอร์สตาร์สาวแห่งยุคให้แต่งเพลงใหม่ให้เธอร้อง ซึ่งอาจจะเป็นทางกลับคืนสู่แสงไฟอีกครั้งของเขา
ปัญหาคือแม้อเล็กซ์จะเขียนทำนองได้อย่างยอดเยี่ยม แต่เขาไม่สามารถแต่งเนื้อร้องที่จับใจได้เลย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการพบกันกับโซฟี ฟิชเชอร์ หญิงสาวแสนประหลาดผู้มาทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้ในอพาร์ตเมนต์ของเขา แต่กลับมีพรสวรรค์ด้านการใช้ภาษาและแต่งเนื้อเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ซึ้ง ลึก และจริงใจ เมื่อทั้งสองต้องทำงานร่วมกัน ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากความไม่เข้าใจก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิด และกลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ละเมียดละไมเกินกว่าจะเรียกง่าย ๆ ว่าความรัก
ฮิวจ์ แกรนต์ ในบทของอเล็กซ์ ยังคงแสดงความเป็นเจ้าพ่อหนังโรแมนติกได้อย่างอยู่หมัด เขานำเสนอความโรแมนติกแบบงุ่มง่ามแต่มีเสน่ห์ในแบบที่เขาถนัด แต่ในเรื่องนี้เขายังแสดงให้เห็นด้านที่เหนื่อยล้าของคนที่เคยอยู่จุดสูงสุดและกำลังดิ้นรนเพื่อไม่ให้ถูกลืม ส่วนดรูว์ แบร์รีมอร์ ในบทโซฟี ถ่ายทอดความขี้อาย ซื่อ ซน และมีความอบอุ่นในใจที่ค่อย ๆ ละลายเกราะของพระเอกได้อย่างน่ารักและเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่มีเคมีที่สดใสแบบไม่ต้องฝืน ทั้งบทพูดสั้น ๆ การสบตา หรือแม้แต่การแต่งเพลงร่วมกันก็เต็มไปด้วยจังหวะความรู้สึกที่ลงตัว
สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้โดดเด่นกว่าหนังโรแมนติกทั่วไป คือเพลงประกอบที่ไพเราะและมีเนื้อหาลึกซึ้ง เพลง Way Back Into Love กลายเป็นสัญลักษณ์ของเรื่องราวนี้อย่างแท้จริง เพราะมันไม่ได้เป็นแค่เพลงที่แต่งขึ้นในเรื่อง แต่ยังเป็นตัวแทนของการฟื้นคืนศรัทธาในความรักและความหวังของตัวละครทั้งสองคน หนังพาเรายิ้ม หัวเราะ และอินไปกับการเดินทางทางดนตรีที่ไม่ได้เปลี่ยนแค่ชีวิตของอเล็กซ์หรือโซฟีเท่านั้น แต่มันยังทำให้ผู้ชมเชื่อว่า บางครั้งความรักอาจไม่ได้มาในรูปแบบที่หวือหวา แต่มาในจังหวะที่พอดี เหมือนโน้ตหนึ่งตัวที่เติมเต็มท่วงทำนองของเพลงให้สมบูรณ์
Music and Lyrics จึงไม่ใช่แค่หนังรักธรรมดา แต่เป็นบทกวีแห่งดนตรีที่เรียบง่ายแต่มีพลัง เป็นจดหมายรักถึงความสร้างสรรค์ และคือการย้ำเตือนว่า แม้เราจะเคยหลงทางในความฝันหรือความรัก แต่ถ้ายังมีใครสักคนที่กล้าจะร่วมเขียนเพลงบทใหม่กับเรา ทุกอย่างก็ยังเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
