Strays ชีวิตหมาต้องไม่หมา

ถึงแม้ว่า หนังสัตว์พูดได้ จะไม่ใช่ไอเดียที่แปลกใหม่อะไรเลยในฮอลลิวูด เพราะเป็นคอนเซ็ปต์ที่เคยผลิตออกมาแทบจะทุกยุค แต่ก็ไม่บ่อยนักที่หนังที่ใครๆก็คิดว่าน่าจะเป็นเหมาะกับทุกคนในครอบครัว จะแปรเปลี่ยนกลายเป็น หนังติดเรตสุดสัปดน ออกมาเป็น Strays ชีวิตหมาต้องไม่หมา แก๊งสี่ขาผจญภัยที่ผ่านช่วง ชีวิตที่เลวร้ายทำให้พวกเขาต้องร้ายกลับใส่สังคมชีวิตหมาต้องไม่หมา เป็นเรื่องราวของเรจจี้หมาพันธุ์บอร์ เดอร์เทอร์เรียร์พบว่าตัวเองถูกเจ้านายอย่างดั๊กจ์ถูกนำมาปล่อยทิ้งเอาไว้เพราะไม่เคยต้องต้องการ เลี้ยงเขามาก่อนเลยเขาจึงตัดสินใจร่วมมือกับแก๊งมหาจรจัดไม่ว่าจะเป็นบั๊กหมาพันธุ์บอสตันเทอร์เรียร์,แม็กกี้หมาพันธุ์ออสเตรเลียแชพเพิร์ด และฮันเตอร์ หมาบำบัดพันธุ์เกรทเดนเพื่อวางแผนแก้แค้นเอาคืนอดีตเจ้านายคนเก่าของเขา

นี่คือผลงานล่าสุดของ “จอช กรีนบอม” ผู้กำกับหนุ่มที่เพิ่งจะมีผลงานแจ่มๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อนอย่าง Barb & Star Go to Vista Del Mar โดยกลับมาคราวนี้ถือว่ายังคัมแบ็กมากับลีลาและสไตล์ตลกโปกฮาแบบชวนให้คิดลึกอีกครั้งมาพร้อมกับการปรุงแต่งที่ จัดจ้านไปด้วยมุกสกปรกและจังหวะขำกับเรื่องใต้สะดือแบบกระหน่ำจัดเต็ม โดยได้นักแสดงหนุ่ม”แดน เพอร์โร”ที่ขึ้นมาเขียนบท หนังเรื่องนี้ให้ ที่ถือว่าหยอดมุกกับแนวคิดสร้างสรรค์ติดเรตแบบตรงไปตรงมาถึง แม้ว่ามันจะเป็นบทที่ดุดันในแง่ความบันเทิงและเข้าใจดีว่าคนดูต้องการดูอะไรแต่กลับเสียดายที่ความตลกสุดทะลึ่งของมันบางทีก็ทำได้ตลกบางทีก็ยังรู้สึกเฉยทำให้ภาพรวมของมันออกมาเป็นเพียงหนังที่หัวเราะได้..หึหึตามท้องเรื่องนำไป

ก็ต้องยอมรับว่า Strays ชีวิตหมาต้อง ไม่หมาชีวิตหมาต้องไม่หมาก็ลงล็อกไปด้วยจังหวะ ตามพล็อตแบบหนังตลกติดเรตทั่วไปที่เราเคยดูหนังกัน เช่น Ted หรือ Superbad เพียงว่าเสน่ห์เหล่านั้นเป็นสิ่งที่เราเคยดู และเห็นกันไปแล้ว เมื่อมาอยู่ในหนังเรื่องนี้มัก จึงกลายเป็นความสนุกที่ อยู่ในระดับความรู้สึกที่ค่อนข้างธรรมดาไปสักหน่อยหัวเราะ และขำพอได้แต่ไม่ถึงกับสนุกที่สุดแน่นอนว่า หนึ่งในเอกลักษณ์ และจุดขายหลักของหนังเรื่องนี้ ก็คือเสน่ห์ของทีมให้เสียงพากย์ก็ต้องยอมรับว่าพวกเขาเป็นทีมมืออาชีพที่ช่วยสร้างสรรค์และรับมุกได้เป็นอย่างดีไม่ว่าจะเป็น “วิล ฟาร์เรล” หรือ “เจมี ฟ็อกซ์” น้ำเสียงของพวกเขาเหมาะเจาะที่จะสร้างความบันเทิงเพียงแค่ว่าก็เท่านั้น…เพราะในท้ายที่สุดหนังก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสนุกสุดๆแบบต้องร้องว้าวออกมาแค่เป็นหนังตลกที่พอดูได้ผ่านแล้วก็ผ่านไปเรื่องหนึ่งเท่านั้น

ดังนั้นก็ไม่ใช่ว่าชีวิตหมาต้องไม่หมาจะเป็นหนังที่แย่มันจัดได้ว่าเป็นหนัง ที่รู้จักตัวเองว่าต้องการสื่อสารอะไร ไปถึงคนดูเพียงแต่ว่าผลลัพธ์ที่ออกมานั้น เหมือนจับใส่อะไรเดิมๆ มาปรุงแต่ง เป็นหนังเรื่องใหม่อยู่บนพื้นฐานของความสัปดน อาจจะต้องด้วยเรื่องคำหยาบ และประเด็น ส่อเสียดทางเพศแต่ก็ไม่ใช่มุกที่ยิง แล้วตรงใจมนุษย์ทุกคนสักเท่าไหร่ถึงแม้ว่าโดยส่วนตัวจะค่อนข้างชอบความพยายามสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์เลี้ยง ที่ลำเลียงออกมาในลักษณะ Toxic Relationship ที่เป็นความละเอียดอ่อนในความสัมพันธ์ที่ทำให้ออกมาได้ดีแบบผิวเผิน

น่าเสียดายไปสักหน่อยที่หนังเลือกที่จะขยี้ตรงนี้เพียงแค่เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น และยังไม่ถึงกับต๊าชใจขนาดนั้น อาจจะเป็นหนังตลกที่บางคนน่าจะส่งเสียงฮาได้ระดับติดสัด แต่มันก็เป็นเพียงเท่านั้น เพราะในท้ายที่สุดพล็อตของก็แทบไม่มีอะไร ไอเดียในหนังก็ไม่ใช่อะไรที่แปลกใหม่ ความสนุกอาจจะสร้างความ บันเทิงได้แบบประเดี๋ยวประด๋าว คิดว่าเป็นหนังที่บันเทิง และสนุกดีอยู่ แต่กลับยังไม่ค่อยมีสิ่งที่ชวนต่อยอด และสนุกแบบน่าจดจำเท่าไหร่