วอลเลซแอนด์กรอมมิท กู้วิกฤตป่วน สวนผักชุลมุน หากพูดถึงแอนิเมชันที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขันแบบผู้ดีอังกฤษ งานประณีตระดับงานฝีมือ และเนื้อหาที่ดูได้สนุกทั้งครอบครัว ชื่อของ Wallace & Gromit จะต้องพุ่งขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆ แน่นอน โดยเฉพาะในภาค The Curse of the Were-Rabbit ที่กวาดรางวัลออสการ์สาขาแอนิเมชันยอดเยี่ยมมาครองในปี 2005 วันนี้เราจะพาทุกคนย้อนกลับไปดูว่า อะไรที่ทำให้เจ้าของสวนผักและสุนัขคู่ใจคู่นี้ กลายเป็นตำนานที่ยังมีลมหายใจ
- ผู้สร้าง/สตูดิโอ: Aardman Animations ร่วมกับ DreamWorks Animation
- ผู้กำกับ: Nick Park และ Steve Box
- แนวหนัง: คอมเมดี้ / ผจญภัย / ครอบครัว
เรื่องราวเกิดขึ้นในหมู่บ้านที่คลั่งไคล้การปลูกผักยักษ์เพื่อเตรียมเข้าประกวดในเทศกาลประจำปี วอลเลซ (Wallace) นักประดิษฐ์จอมเพี้ยนที่รักชีสเป็นชีวิตจิตใจ และ กรอมมิท (Gromit) สุนัขคู่ใจที่ฉลาดกว่าเจ้าของ ได้ร่วมกันเปิดบริษัทกำจัดศัตรูพืชชื่อ “Anti-Pesto” เพื่อช่วยดูแลความปลอดภัยให้พืชผักของชาวบ้านด้วยวิธีละมุนละม่อม (คือการจับไปขังไว้แทนการฆ่า)
แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวอลเลซพยายามใช้เครื่องล้างสมองเพื่อดัดนิสัยกระต่ายไม่ให้กินผัก แต่ความผิดพลาดทางเทคนิคทำให้เกิดสัตว์ประหลาดตัวใหม่ที่เรียกว่า “เวียร์-แรบบิท” (Were-Rabbit) หรือกระต่ายกลายพันธุ์ตัวยักษ์ที่ออกอาละวาดเขมือบผักทั่วทั้งเมืองในตอนกลางคืน
วอลเลซและกรอมมิทจึงต้องเร่งสืบหาความจริงและหยุดยั้งเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ ก่อนที่งานเทศกาลจะพังพินาศ โดยมีอุปสรรคชิ้นใหญ่อย่าง เลดี้ ท็อตทิงตัน เจ้าของคฤหาสน์ผู้แสนดี และ วิกเตอร์ ควอเตอร์เมน นายพรานจอมโวที่จ้องจะกำจัดทั้งกระต่ายและแย่งชิงหัวใจเลดี้ไปพร้อมกัน
🖐️ ความประณีตของ “Stop-motion”: เมื่อรอยนิ้วมือคือลวดลายศิลปะ
เสน่ห์ที่โดดเด่นที่สุดของสตูดิโอ Aardman คือการใช้เทคนิค Stop-motion หรือการปั้นดินน้ำมันแล้วขยับถ่ายทีละเฟรม ในยุคที่ CGI ครองเมือง แต่เรากลับได้เห็น “รอยนิ้วมือ” ของศิลปินปรากฏอยู่บนตัวละคร ซึ่งสิ่งนี้ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ “Texture แห่งความจริงใจ” ที่ทำให้ตัวละครดูมีชีวิตและมีอุณหภูมิความอบอุ่นแบบที่คอมพิวเตอร์กราฟิกทำไม่ได้
การใส่รายละเอียดในฉาก ตั้งแต่เครื่องมือประดิษฐ์ของวอลเลซไปจนถึงผักกาดรูปร่างแปลกๆ แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทที่ต้องใช้เวลาสร้างนานหลายปี ผลลัพธ์ที่ได้คือโลกที่ดูจับต้องได้จริง (Tactile) และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูงมาก
สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดในเรื่องนี้คือ กรอมมิท สุนัขพันธุ์บีเกิลที่ไม่เคยเอ่ยปากพูดเลยสักประโยคตลอดทั้งเรื่อง แต่ผู้ชมกลับเข้าใจความรู้สึกของมันได้อย่างชัดเจนผ่าน “คิ้ว” และ “ดวงตา” เท่านั้น กรอมมิทคือตัวแทนของความฉลาด ความอดทน และความจงรักภักดี (ที่มักจะต้องคอยตามล้างตามเช็ดความซุ่มซ่ามของเจ้านาย) การแสดงออกทางสีหน้าของกรอมมิทในภาคนี้นับว่าเป็นจุดสูงสุดของศิลปะการสื่อสารด้วยท่าทาง (Visual Storytelling) เลยก็ว่าได้
ความน่าสนใจอีกอย่างคือการที่หนังเลือกใช้พล็อตเรื่องแนว Classic Horror (แบบมนุษย์หมาป่า) มาดัดแปลงให้กลายเป็นเรื่องราวของ “กระต่ายยักษ์” หนังมีการล้อเลียนฉากหนังสยองขวัญชื่อดังหลายเรื่อง แต่ทำออกมาในโทนที่น่ารักและขบขัน การมิกซ์เอาความน่ากลัวเบาๆ มาผสมกับความตลกแบบตบมุก (Slapstick Comedy) ทำให้หนังเรื่องนี้เข้าถึงคนทุกเพศทุกวัย
- ผู้ใหญ่: จะสนุกไปกับมุกตลกร้าย การจิกกัดชนชั้นสูงของอังกฤษ และการล้อเลียนหนังแนว Gothic Horror
- เด็ก: จะตื่นตาตื่นใจไปกับสีสัน ความน่ารักของกระต่าย และความพินาศสันตะโรที่ชวนหัวเราะ
- ความตลกที่ไม่มีวันล้าสมัย: มุกตลกในเรื่องนี้ไม่ได้อิงกับกระแสสังคม ณ เวลานั้น แต่มันคือความตลกเชิงสถานการณ์ที่หยิบมาดูเมื่อไหร่ก็ยังขำ
- งานภาพระดับตำนาน: นี่คือหนึ่งในภาพยนตร์ Stop-motion ที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์โลก
- ความอบอุ่นหัวใจ: ท่ามกลางความชุลมุน สิ่งที่หนังมอบให้คือความสัมพันธ์ที่ตัดกันไม่ขาดระหว่างวอลเลซและกรอมมิท
Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit ไม่ใช่แค่การ์ตูนสำหรับเด็ก แต่มันคือ “จดหมายรัก” ถึงความหลงใหลในศิลปะการปั้นและการเล่าเรื่อง เป็นหนังที่ดูแล้วจะทำให้คุณยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว และอาจจะทำให้คุณอยากลุกไปหาชีสมากินพร้อมกับดูหนังเรื่องนี้ไปด้วย!หากคุณกำลังมองหาหนังที่ช่วยฮีลใจในวันหยุด หรืออยากสัมผัสงานแอนิเมชันระดับขึ้นหิ้งที่ใส่ใจทุกรายละเอียด เรื่องนี้คือ “Must Watch” ที่ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ
คะแนนโดยรวม: 9.5/10 (หัก 0.5 คะแนน เพราะดูแล้วหิวชีสตามวอลเลซ!)
