รีวิวหนัง: Remarkably Bright Creatures อควาเรียมสำหรับคน หมึก และสิ่งของ”ยิ้มทั้งน้ำตา… แด่การเริ่มต้นใหม่ในวันที่ต้องปล่อยวาง”หากคุณกำลังมองหาภาพยนตร์ (หรือแรงบันดาลใจจากหนังสือขายดี) ที่จะมาช่วยเยียวยาหัวใจในวันที่เหนื่อยล้าคือคำตอบที่ละเมียดละไมที่สุด เรื่องราวนี้ไม่ใช่แค่หนังดราม่าครอบครัวทั่วไป แต่เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างความอบอุ่น ความเหงา และ “มิตรภาพต่างสายพันธุ์” ที่จะทำให้คุณมองโลกเปลี่ยนไป
- สร้างจากวรรณกรรมขายดี: ผลงานของ Shelby Van Pelt ที่ครองใจผู้อ่านทั่วโลก
- แนวหนัง: Feel-good / Drama / Mystery
- จุดเด่น: การเล่าเรื่องผ่านมุมมองของ “ปลาหมึกยักษ์” ที่ฉลาดหลักแหลมและเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขันแบบประชดประชัน
เรื่องราวเริ่มต้นที่ “โทวา” (Tova) หญิงหม้ายวัย 70 ปีที่ยังคงทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดกะดึกที่อควาเรียมโซเวิลเลย์ เธอเลือกที่จะทำงานหนักเพื่อหลบหนีจากความเงียบเหงาในบ้าน และความเจ็บปวดจากการหายตัวไปอย่างลึกลับของลูกชายเมื่อ 30 ปีก่อนแต่แล้วชีวิตที่เรียบง่ายของเธอก็เปลี่ยนไปเมื่อเธอได้พบกับ “มาร์เซลลัส” (Marcellus) ปลาหมึกยักษ์แปซิฟิกจอมเจ้าเล่ห์ที่อาศัยอยู่ในแทงก์ มาร์เซลลัสไม่ใช่ปลาหมึกธรรมดา เขาฉลาดกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ เขารู้ความลับมากมายที่เกิดขึ้นในอควาเรียม และที่สำคัญ… เขาเริ่มมองเห็นความเชื่อมโยงบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของโทวาที่ไม่มีใครเคยรู้
1. “มาร์เซลลัส” ปลาหมึกจอมขโมยซีน
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือการให้ “ปลาหมึก” เป็นหนึ่งในผู้ดำเนินเรื่อง มาร์เซลลัส มีมุมมองต่อโลกที่น่าสนใจ เขาประเมินความฉลาดของมนุษย์ไว้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่เขากลับมอบความเชื่อใจให้โทวา บทสนทนา (ในใจ) ของมาร์เซลลัสจะทำให้คุณทั้งขำและจุกในอกไปพร้อมกัน
2. การเยียวยาบาดแผลผ่าน “การปล่อยวาง”
หนังนำเสนอประเด็นการสูญเสียได้อย่างละมุนละไม โทวาแบกความเศร้ามาค่อนชีวิตเหมือนสิ่งของที่วางไม่ลง การได้พบกับมาร์เซลลัสทำให้เธอเรียนรู้ว่า บางครั้งการรักษาสิ่งที่ดีที่สุดไว้ คือการยอม “ปล่อย” ให้มันเป็นอิสระ
3. ปมปริศนาที่ชวนติดตาม
นอกเหนือจากความฟีลกู๊ด หนังยังมีเส้นเรื่องของการตามหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของโทวาในอดีต ซึ่งถูกร้อยเรียงเข้ากับตัวละครใหม่อย่าง “แคเมอรอน” หนุ่มดวงซวยที่กำลังตามหาพ่อ ทำให้เราลุ้นไปตลอดทางว่าจิ๊กซอว์แต่ละชิ้นจะมาบรรจบกันอย่างไร
4. บรรยากาศเหงาๆ แต่แสนอบอุ่น
โทนภาพและดนตรีประกอบสื่อถึงเมืองชายฝั่งที่เงียบสงบ แสงไฟสลัวในอควาเรียมตอนกลางคืนสร้างบรรยากาศที่ชวนให้เราตกตะกอนความคิดกับตัวเองได้เป็นอย่างดี
“มนุษย์ส่วนใหญ่ชอบทำตัวเหมือนติดอยู่ในตู้กระจก ทั้งที่พวกเขามีกุญแจอยู่ในมือ” นี่คือสิ่งที่มาร์เซลลัสพยายามจะบอกเรา หนังเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ เราต่างต้องการใครสักคนที่ “เข้าใจ” โดยไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดการแสดง (หรือการบรรยาย) ของตัวละครโทวาถ่ายทอดความโดดเดี่ยวของวัยชราออกมาได้จริงใจมาก เธอไม่ได้ต้องการความสงสาร แต่เธอต้องการเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป และปลาหมึกแปดหนวดตัวนี้เองที่เป็นคนยื่นเหตุผลนั้นให้เธอ
คือจดหมายรักถึงคนที่กำลังหลงทาง หนังบอกกับเราว่า “มันไม่เคยสายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่” และความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่สุดอาจมาจากที่ที่เราคาดไม่ถึงที่สุดหากคุณอยากเสียน้ำตาให้กับความตื้นตัน และอยากเดินออกจากโรงภาพยนตร์ (หรือลุกจากโซฟา) ด้วยความรู้สึกที่เบาสบายใจเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก หนังเรื่องนี้คือ “Must Watch” ของปีนี้เลยทีเดียว!
คะแนนความประทับใจ: 9.5/10
เหมาะสำหรับ: คนรักสัตว์, คนที่กำลังก้าวผ่านความสูญเสีย และใครก็ตามที่ต้องการพลังบวกในการใช้ชีวิต
