The Incredibles (2004) เมื่อซูเปอร์ฮีโร่ต้องเผชิญวิกฤตวัยกลางคน และบทพิสูจน์ของคำว่า “ครอบครัว”หากพูดถึงค่าย Pixar Animation Studios หลายคนคงนึกถึงของเล่นมีชีวิต หรือปลานีโม่ที่หลงทาง แต่ในปี 2004 ผู้กำกับมากฝีมืออย่าง Brad Bird ได้พาเราไปรู้จักกับโลกที่ “ซูเปอร์ฮีโร่” ไม่ใช่พระเจ้าที่ทุกคนกราบไหว้เสมอไป แต่นี่คือหนังฮีโร่ที่คลุกเคล้าไปด้วยกลิ่นอายสายลับยุค 60s แอ็กชันสุดระทึก และที่สำคัญที่สุดคือ “ความเป็นมนุษย์” ที่ลึกซึ้งอย่างไม่น่าเชื่อ
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในยุคทองของเหล่าซูเปอร์ฮีโร่ Bob Parr หรือ Mr. Incredible คือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่ทรงพลังที่สุด แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อกระแสสังคมตีกลับเหล่าฮีโร่ด้วยคดีฟ้องร้องมากมาย จนรัฐบาลต้องออกกฎหมายให้เหล่าฮีโร่ “เกษียณตัวเอง” และกลับไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา
15 ปีต่อมา Bob กลายเป็นพนักงานบริษัทประกันชีวิตที่มีพุงพลุ้ยและใช้ชีวิตอย่างเบื่อหน่าย เขาแต่งงานกับ Helen (Elastigirl) และมีลูกด้วยกัน 3 คนคือ Violet, Dash และหนูน้อย Jack-Jack ขณะที่ Helen พยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตปกติ แต่ Bob ยังคงโหยหาอดีตอันรุ่งโรจน์ จนกระทั่งเขาได้รับข้อความปริศนาที่เชิญให้เขาไปทำภารกิจลับบนเกาะห่างไกล โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือกับดักที่กำลังจะดึงทั้งครอบครัวเข้าสู่อันตรายครั้งใหญ่
1. การผสมผสาน “ความเหนือชั้น” กับ “ชีวิตจริง” ได้อย่างกลมกล่อม
สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้โดดเด่นกว่าหนังฮีโร่ทั่วไปคือการนำพลังพิเศษมาเปรียบเทียบกับปัญหาในชีวิตประจำวัน เช่น
- Helen (ยืดหยุ่น): สะท้อนถึงบทบาทคุณแม่ที่ต้อง “ยืด” ตัวเองไปจัดการทุกอย่างในบ้าน
- Violet (ล่องหน/สร้างเกราะ): สะท้อนถึงความประหม่าของวัยรุ่นที่อยากหายตัวไปจากสายตาคนอื่น
- Dash (ความเร็ว): สะท้อนถึงพลังงานล้นเหลือของเด็กชายวัยประถม
การที่หนังให้ความสำคัญกับ “ปัญหาครอบครัว” มากพอๆ กับ “การกู้โลก” ทำให้เราเข้าถึงตัวละครได้ง่ายมาก
2. ตัวร้ายที่มี “ปม” และน่าจดจำที่สุดตัวหนึ่งของ Pixar
Syndrome (ซินโดรม) ไม่ได้เป็นตัวร้ายที่อยากครองโลกเพียงเพราะความโลภ แต่เขาคือ “แฟนคลับที่ถูกหักอก” ความแค้นของเขาเกิดจากการถูกไอดอลปฏิเสธในวัยเด็ก นำไปสู่แนวคิดที่ว่า “ถ้าทุกคนเป็นซูเปอร์ฮีโร่ได้ ก็จะไม่มีใครเป็นซูเปอร์ฮีโร่อีกต่อไป” ซึ่งเป็นปรัชญาที่น่าสนใจและลุ่มลึกมากสำหรับหนังแอนิเมชัน
3. งานภาพและดนตรีประกอบระดับรางวัล
แม้จะเป็นแอนิเมชันปี 2004 แต่การออกแบบฉากแอ็กชันบนเกาะ Nomanisan นั้นตื่นตาตื่นใจมาก ผสมผสานกับดนตรีประกอบสไตล์ Big Band Jazz โดย Michael Giacchino ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังดู James Bond ในเวอร์ชันครอบครัว ซึ่งสร้างเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเหมือน
- Edna Mode: แย่งซีนทุกครั้งที่ปรากฏตัว
ดีไซน์เนอร์ชุดฮีโร่ตัวจิ๋วที่มีกฎเหล็กว่า “No Capes!” (ห้ามมีผ้าคลุม) ไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่เป็นจุดหักมุมสำคัญของเรื่อง และเธอยังสะท้อนถึงความหลงใหลในศิลปะและการใช้งานที่ลงตัว
- การเสียดสีระบบทุนนิยมและระเบียบสังคม
ฉากที่ Bob ทำงานในบริษัทประกัน เป็นการจิกกัดระบบการทำงานที่เน้นกำไรมากกว่าความช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ได้อย่างเจ็บแสบ ทำให้ผู้ใหญ่ที่มาดูหนังเรื่องนี้อินไปกับความอึดอัดของตัวเอกได้ไม่ยาก
- ความสมจริงของความสัมพันธ์
เราจะได้เห็นฉากสามีภรรยาทะเลาะกัน ฉากลูกๆ เถียงกันบนโต๊ะอาหาร ซึ่งมันคือ “ความจริง” ของทุกครอบครัว ทำให้เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาต้องร่วมมือกันสู้ มันจึงสร้างแรงอิมแพ็คต่อคนดูอย่างมหาศาล
รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก คือเครื่องพิสูจน์ว่า Pixar สามารถทำหนังที่มีเนื้อหาเข้มข้น แอ็กชันสนุก และแฝงแง่คิดเรื่องการยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้อย่างไร้ที่ติ มันสอนให้เรารู้ว่าความพิเศษไม่ได้อยู่ที่พลังอำนาจ แต่อยู่ที่การมีคนที่พร้อมจะเคียงข้างเราในวันที่โลกไม่เป็นใจ
คะแนนรีวิว: 10/10 (Masterpiece ที่ต้องดูสักครั้งในชีวิต)
